Teoretycznie tak. Dźwięki jakie można wydobyć z bębna zleżą przede wszystkim od jego kształtu, a następnie od materiałów z których został zrobiony. Załóżmy, że badane przez nas bębny są wykonane z tego samego materiału. Przy odrobinie wprawy powinniśmy zatem z pewnym przybliżeniem opisać kształt bębna, a przynajmniej określić czy jest to jeden instrument czy dwa różne.
Otóż pytanie to nie jest takie trywialne jak by się mogło wydawać. Od czasu sformułowania go w 1966 przez Marka Kaca, minęło 26 lat zanim ktoś dał na nie konkretną odpowiedź.
W 1992 roku padła odpowiedź: Można stworzyć dwa bębny o różnych kształtach które wydadzą z siebie ten sam dźwięk - poparta matematycznym dowodem.
Pójdźmy o krok dalej, a raczej głębiej. Zbudujmy dziewięciościenne płaskie “ogrodzenie” wysokie na wysokość jednej molekuły tlenku węgla. 
Rozważając właściwości fizyczne takiego “ogrodzenia” zauważamy, że posiada ono pewną częstotliwość rezonansową.
Hari Manoharan nazwał taki układ kwantowym bębnem. I zadał pytanie: czy da się zbudować dwa różne kwantowe bębny które będą miały takie same częstotliwości rezonansowe? Odpowiedź brzmi: tak. Da się zbudować dwa kwantowe bębny o różnym kształcie które będą miały takie same właściwości rezonansowe.
Jakie są tego konsekwencje? Można na przykład zaprojektować kwantowy układ obliczeniowy na co najmniej dwa sposoby który będzie miał takie same właściowości. Ale to dopiero wierzchołek góry lodowej której pojawienie zasygnalizowały te doświadczenia.
Zainteresowanych odsyłam do informacji prasowej na której oparłem tą notkę: Beating new path to quantum secrets with tiny drums.
